วันนี้เป็นวันดีวันหนึ่ง ที่เหมาะสมจะหาหนังสือสักเล่มที่ผู้เขียนมีความสนใจเป็นการส่วนตัว หนังสือเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เป็นหนึ่งในความชื่นชอบนั้น แม้ว่าปัจจุบัน youtube ได้เป็นส่วนสำคัญในการเผยแพร่สาระดีๆเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์มากมาย แต่เนื้อหายังไม่ใคร่จะลึกนัก อาจจะด้วยว่า จำเป็นต้องให้ความรู้ในวงการ และเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการค้นคว้าศึกษาเพิ่มต้นเท่านั้น จึงไม่ความจำเป็นอันใดที่จะต้องกล่าวเจาะลงไปในรายละเอียดที่อาจจะมีตนจำนวนน้อยสนใจ
ผู้เขียนจึงออกไปตามร้านหนังสือเพื่อค้นหาเล่มที่ถูกใจสักเล่ม จึงได้พบว่าปัจจุบันแม้เราจะมีร้านหนังสือเป็นตัวเลือกมากมาย แต่กลับไม่มีร้านใดที่ใส่ใจจริงจังกับกการมีหนังสือวิทยาศาสตร์แท้ๆ ที่ไม่ใช่วิทย์เพื่อการสอบการติว เพื่อให้สามารถชนะการแข่งขัน หนังสือพวกนั้นมีการคำนวนที่จำกัดและไม่ได้ความรู้พื้นฐานอะไรประกอบเพื่อความเข้าใจที่แท้จริงเลย
แต่ยังดีที่มีร้านหนังสือเล็กๆอยู่ร้านหนึ่ง ซึ่งมีหนังสือวิทยาศาสตร์แท้ วางอยู่ในร้านถึงสามเล่ม ราคาก็ค่อนข้างแพงทถ้าเทียบกับแมกกาซีนทั่วไป แต่หากให้นำแมกกาซีนสี่ถึงห้าเล่มมารวมกัน เพื่อให้มีมูลค่าทางการค้าเท่ากัน แต่ยังไม่อาจเทียบกันในทางมูลค่าของความรู้ได้เลย
ผู้เขียนเลือกมาเล่มหนึ่ง ชื่อ The Discoveries วิทยาศาสตร์มหัศจรรย์แห่งการค้นพย เป็นการรวบรวมการค้นพบอันยิ่งใหญ่ทางวิทยาศาสตร์มารวมกัน 25อย่าง 25 บทด้วยกัน
ผู้ขายบรรจุหนังสือไว้ในถุงพลาสติกอันแน่นหนา เพื่อปกป้องหนังสือไว้ พอจ่ายเงินเสร็จสรรพแล้วผู้เขียนก็คว้ามันเดินจากมาด้วยความยินดี
ยังไม่ได้เปิดอ่านจนกระทั่งมาถึงบ้าน เพื่อเปิดอ่านด้วยความกระหยิ่มใจ แต่พลันที่เปิดหนังสือก็พบว่า ปกหน้าด้านล่างนั้นยับ มันยับในแบบที่พับไปมาได้ ไม่ใช่เพียงแต่บิดงอ หรือสันบี้เล็กน้อย แต่เป็นพับไปมาได้เพียงแต่ไม่ขาดจากหัน ระยะพับนั้นลึกเข้ามาไม่เกินเล็บของนิ้วก้อย
ผู้เขียนบอกตัวเองว่า ปกหนังสือมันไม่ใช่สาระสำคัญอะไรเลย ตัวอักษรด้านในต่างหากจึงสำคัญอย่างแท้จริง
หนังสือที่ใช้เงินมากกว่าซื้อนิตยสารสี่ห้าเท่าเล่มนี้ ถามว่าถ้ามีแค่ปกสวยผู้เขียนคงไม่ซื้อมาอ่านแน่ เราซื้อเพราะเราอยากได้เนื้อหาที่อยู่ข้างในมิใช่หรือ หลังจากบอกตัวเองแล้ว จึงพยายามอ่านเนื้อหา ซึ่งที่จรืงก็ยากอยู่ แต่ก็พอที่จะเข้าใจเนื้อเริ่องเบิ้องต้นได้ แต่ในขณะนั้นเองผู้เขียนพบว่า มือข้างซ้ายของผู้เขียนกลับลูบคลำมุมหนังสือที่ยับนั้นอยู่ตลอดเวลา
นี่เป็นครั้งแรกที่จับความรู้สึกได้ว่า ไม่ว่าเนิ้อหาของมันจะลึกซึ้งหรือน่าสนใจอย่างไร แต่ตัวผู้เขียนกลับไม่สามารถหยุดความคิดเกี่ยวกับมุมหนังสือที่หักงอนั้นได้ลย
แม้ว่าพยายามทิ้งความรู้สึกผิดหวังไปแต่ว่ามือข้างซ้ายกลับลูบคลำไม่หยุดหย่อน
เชื่อว่าหลายๆคนก็คงเคยคุ้นกับความรู้สึกนี้ ความรู้สึกได้รับอันไม่สมบูรณ์ มักจะเกิดขึ้นในตอนที่ไม่คาดฝัน คุณต้องการรถใหม่ที่มีความสใบูรณ์พร้อม แต่ว่าในวันที่ไปรับรถ คุณพบว่าเข็มไมล์ขึ้นมามาก เนื่องจากรถคันนี้ถูกขับออกมาจากศูนย์อีกแห่งหนึ่งมายังศูนย์ที่คุณออกรถ เข็มไมล์ที่ขี้นมานั้นแม้ไม่มากมาย แต่ก็รบกวนความคิดของคุณอยู่นานทีเดียวกว่าที่จะยอมรับมันได้
หรือตอนที่คุณซื้อมือถือใหม่ พอติดฟิล์มป้องกันหน้าจอไปแล้ว มาพบในภายหลังว่ามีฟองอากาศเล็กๆเหลืออยู่ภายใต้ฟิล์มบางๆนั้น ตลอดทั้งวันคุณก็เฝ้าแต่จะเห็นจุดเล็กๆนั้นทุกครั้งที่ใช้งาน
ตลอดชีวิตนี้ไม่ทราบมีกี่ครั้งที่ รอยยับที่มุมหนังสือ สร้างความหงุดหงิด และขโมยช่วงเวลาดีๆของเราไป ถ้าเพียงเราสามารถมองข้ามรอยด่างในความสมบูรณ์ในจินตนาการที่เราสร้างขึ้นได้ เราจะได้รับช่วงเวลานั้นกลับคืนมา
ผู้เขียนตัดสินใจวางหนังสือลง แล้วทำความเข้าใจกับตัวเอง
ที่แท้แล้วคุณค่าของสิ่งต่างๆอยู่ที่ไหน ที่สำคัญกว่านั้นคือ เราเป็นผู้ให้คุณค่า คุณค่าจึงเป็นภาพลวงตา วันนี้เราอาจวุ่นวายใจกับ มุมหนังสือที่ยับ รอยตรงขอบกันชนรถ กล่องไอโฟนที่บุบ หรือความล่าช้าของการเสิร์ฟอาหารในร้านหรู
สุดท้ายแล้วในวันพรุ่งนี้ สิ่งเหล่านั้นก็ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เราสามารถอ่านหนังสือเล่มนั้น ขับรถคันนั้น หรือใช้ไอโฟน หรือบริการร้านอาหารอื่นๆ ต่อไปโดยไม่แม้แต่จะคิดถึงมันอีก
แต่ที่มันฝากเอาไว้คือ รอยแหว่งในช่วงเวลา และ ตะกอนที่ตกค้างอยู่ในจิตใจ วันใดที่เกิดเหตุการณ์ที่ใกล้เคียงกัน มันก็พร้อมที่จะผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีก และพรากความสุขไปจากช่วงเวลาต่างๆไม่จบไม่สิ้น
ผู้เขียนเรียนรู้ว่า นี่ไม่ใช่มุมมอง หรือการคิดบวกที่จะแก้ปัญหา การคิดบวกคือการพยายามหาข้อดีในเรื่องที่เกิดขึ้น บางครั้งมันเหลื่อมหรือใกล้เคียงมากกับการสร้างเรื่องใหม่ขึ้นมาปิดทับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
มุมหนังสือที่ยับเหรอ หนังสือที่มีค่าเล่มนี้น่ะ ควรจะมีใครสักคนหยิบมาสินะ ไม่เช่นนั้นมุมยับอย่างนี้ใครจะเอาไปจากร้านล่ะ มันจะได้มีประโยชน์ไม่เป็นเพียงหนังสือที่ถูกลืมบนชั้นวาง
แต่มันใช่เรามั้ยล่ะ ที่สมควรได้มันมา แล้วเราก็ไม่ได้เลือกเสียด้วยที่จะหยิบมัน แต่มันเป็นเพราะเราไม่เห็นมันก่อนและเราไม่มีทางเลือกนี่นา
จะเห็นว่า การมองในแง่ดี การคิดบวก ไม่ได้ช่วยจัดการเรื่องที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เหตุการณ์เหล่านั้น มันเป็นเพียงแค่ การปิดทับ ฉาบผิว ทาสี ปิดบังริ้วรอยอันน่าชังไว้ข้างใต้
หากวันใดสีที่ทาหลุดลอกออกไป ริ้งรอยอันน่าชิงชังน่าเปิดเผยออกมา แม้แต่การคิดบวก ยังจะถูกเราด่าทอและเกรี้ยวกราดใส่อย่างรุนแรง
ทางเลือกที่ผู้เขียนเริ่มใช้ ก็คือ มองมันอย่างเข้าใจ และเข้าใจถึงความเจ็บปวด ความขุ่นข้องที่ไม่บรรเทาเบาบางในช่วงแห่งกาลนั้น แต่ก็เข้าใจเช่นกันว่าวันพรุ่งมันจะจางหาย
สุดท้าย มุมหนังสือที่ยับ จะเป็นร่องรอยของการระลึกถึงในการรู้เท่าทันตัวเอง เป็นเครื่องหมายของการเติบโต
จงมาทำเครื่องหมายนั้นอย่างเบิกบาน
มุมหนังสือที่ยับ มุมนั้น...
