ฉันอายุ 43 ปี แล้ว
ตัวฉันในอนาคตจะมองตัวฉันในตอนนี้อย่างไรนะ
ตัวฉันจะมองตัวฉันเองได้อย่างภาคภูมิใจหรือเปล่านะ
ถ้าตอนนี้ฉันอยากจะพูดอะไรกับตัวเองในอีก 10 ปีข้างหน้า ฉันอยากจะพูดว่าอะไรนะ
คำถามเหล่านี้ดูง่ายๆแต่สำหรับฉันแล้วตอบยาก
มองย้อนไปสิบปีที่แล้ว ฉันไม่เห็นเลยว่าคนคนนั้นจะนำพาทิศทางของชีวิตฉันไปได้อย่างดีเพื่อมาสู้ที่ตรงนี้สักเท่าไหร่
เขาทำอะไรอยู่นะ เขายังสับสนวุ่นวายกับการค้นหาตัวเองว่าขีวิตจริงๆแล้วต้องการอะไร
เขาทำอะไรอยู่นะ เขากำลังพยายามสร้างชีวิตที่ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่
เขาทำอะไรอยู่นะ เขาเสียเวลาไปกับเรื่องหลายๆอย่างที่ได้ส่งเสริมความสามารถที่จะเปิดพื้นที่ใหม่ๆในชีวิต
แล้วฉันในอนาคตอีก 10 ปีข้างหน้าจะมองฉันในตอนนี้อย่างไรนะ
ฉันก็ไม่รู้ดอก แต่ฉันเชื่อว่าคนคนนั้นก็จะมีบางสิ่งบางอย่างที่เหนือไปกว่าฉันในตอนนี้ คนคนนั้นจะได้เปิดพื้นที่ใหม่ๆให้กับชีวิตอีกหลายทิศทางและแง่มุม
ดังนั้นฉันในตอนนี้คงไม่อาจที่จะคาดการณ์ได้ว่า ฉันในอีก10ปีข้างหน้าจะให้ความเห็นอย่างไรกับฉัน
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันจะพูดอะไรกับเขา
ฉันจะพูดว่า ฉันในตอนนี้ยังมะงุมมะงาหราอยู่กับการเปิดความคิดใหม่ๆของตัวเอง ฉันยังสับสนอยู่ในบางเวลา ให้อภัยฉันเถิดที่ฉันอาจจะไม่สามารถพาเธอไปได้ไกลกว่าที่มีโอกาสสำหรับเธออยู่
ฉันจะพูดว่า ฉันยังกล้าๆกลัวๆอยู่ที่จะไขว่คว้าโอกาสบางอย่าง มันอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ฉันตอนนี้กลัวความไม่แน่นอนและการตัดสินใจที่ผิดพลาดเกี่ยวกับการงานอาจจะมีผลกระทบกับครอบครัว ได้โปรดให้อภัยฉันเถิด ที่ฉันอาจจะไม่สามารถพาเธอไปในที่ที่เธอใฝ่ผันได้
ฉันจะพูดว่า ฉันยังไม่สามารถควบคุมความคิดของฉันได้ทั้งหมดบางครั้งมันจึงเสียเวลาไปกับเรื่องบางเรื่องที่ไม่ได้มีส่วนสำคัญกับชีวิต และไม่ได้นำพาไปยังจุดหมายใดๆอยู่ ดังนั้นได้โปรดเห็นใจฉันเถิด ที่ฉันไม่อาจจะรวบรวมพลังทั้งหมดเป็นหนึ่งเดียวเพื่อก้าวไปได้อย่างเหมาะเจาะและรวดเร็วจนอาจทำให้เธอยังมองไม่เห็นความสำเร็จในเวลาของเธอได้
แต่อย่างน้อยเฉันในตอนนี้ยังเงยหน้ามองอยู่เสมอว่าจุดหมายที่เราต่างต้องการด้วยกันทั้งคู่นั้นมันอยู่ตรงไหน
และอย่างน้อยฉันในตอนนี้ก็ยังมุ่งมั่นที่จะก้าวไปในทีละน้อยทีละน้อย และตั้งใจแล้วว่าจะไม่ถอยหลัง หากว่าจะล้มลงฉันก็จะลุกขึ้นยืนใหม่เพื่อที่ว่าจะได้เข้าไปใกล้จุดหมายอีกนิดในวันถัดไป
เพราะฉะนั้นแล้ว ฉันในอีก10ปีข้างหน้าไม่ว่าสามารถไปถึงจุดไหนก็ตาม ส่วนหนึ่งแล้วเป็นเพราะว่าฉันในตอนนี้ที่ก้าวไปอย่างทุลักทุเลแต่ไม่ได้ยอมท้อถอยมิใช่หรือ ดังนั้นไม่ว่าฉันจะดูน่ารังเกียจเพียงไร หรือฉันจะดูโง่เขลาเพียงไรสำหรับเธอแล้วละก็ ได้โปรดอภัยให้ฉันเถิดเพราะฉันได้ทำทุกอย่างเท่าที่สติปัญญาและกำลังในปัจจุบันของฉันเอื้ออำนวยให้แล้ว
เขียนถึงตอนนี้ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า ฉันอยากจะบอกอะไรกับฉันใน10ปีที่แล้ว
ฉันให้อภัยเธอนะ ที่เธอเสียเวลาไปกับเรื่องมากมายที่ไม่มีประโยชน์อะไรและเป็นโทษในบางครั้ง
ฉันให้อภัยเธอนะ ที่บางครั้งเธออ่อนแอจนไม่เป็นตัวของตัวเองและยังอ่อนแอเช่นนั้นซ้ำซากหลายครั้งหลายครา
ฉันให้อภัยเธอนะ ที่เธอโง่เขลาจนไม่เข้าใจว่าชีวิตของเธอต้องการอะไร
แต่ว่าฉันต้องกลับขอบคุณเธอต่างหาก เธอได้ทำเรื่องมากมายที่ไม่เป็นประโยชน์และเป็นโทษ แต่เธอก็รู้สึกเสียใจและพยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะแก้ไขมัน
แล้วฉันก็ต้องขอบคุณเธอที่่ถึงเธอจะอ่อนแอและอ่อนไหว แต่เธอก็เจ็บใจตัวเองและไม่ยินยอมให้ตัวเองเป็นเช่นนั้นเธอเฝ้าหาทางแก้ไขที่บางครั้งถึงมันจะดูโง่ๆไปบ้างแต่มันก็ช่วยให้เธอได้เรียนรู้ ถึงเธอจะทำผิดซ้ำซากด้วยความอ่อนแอนั้นแต่เธอก็ไม่เคยที่จะหยุดเรียนรู้เกี่ยวกับมัน ขอบคุณมากนะที่เธอไม่ยอมแพ้
และฉันก็ยังต้องขอบคุณเธออีกเรื่อง ที่เธอเข้าใจมาตลอดว่าเธอยังไม่ดีพอเธอจึงทำเรื่องโง่เชลาไปบ่อยๆ ฉันดีใจที่ถึงแม้เธอจะไม่รู้ตัวอยู่หลายวันหลายคืน แต่เมื่อเธอลดความหยิ่งผยองได้เธอก็ยอมรับแต่โดยดีว่ามีบางอย่างที่เธอไม่รู้และเขลานัก มันช่วยให้เธอได้พัฒนาตัวเองจากจุดที่เธอไม่รู้นั้น ไม่เป็นไรหรอกนะถึงเธอจะยังกลับมาชูคอหยิ่งผยองอย่างน่าสมเพชที่ไม่รู้ความจริงในข้อนั้น แต่มันเป็นเส้นทางที่เธอต้องเดินมา ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรดีในตอนที่เธอยอมรับมันซ้ำแล้วซ้ำอีก และก่นด่าตัวเองซ้ำซาก ฉันไม่รู้จะบอกยังไงดี แต่มันทำให้เธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ฉันดีใจที่เธอไม่ปิดประตูแล้วบอกว่าฉันจะไม่แก้ไขอะไรเพราะมันเป็นทางของฉัน
ขอบคุณจริงๆที่เธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ขอบคุณมากที่พาฉันมาตรงนี้
ถ้าเธอไม่ได้เติบโต ถ้าเธอตอกประตูปิดตายต่อการค้นหาตัวเอง ฉันในตอนนี้ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองจะเป็นเช่นไร
ถึงตรงนี้ ฉันแน่ใจแล้วว่า ฉันใน10ปีช้างหน้าจะต้องขอบคุณฉันในตอนนี้เช่นกัน
ฉันในอีก 10 ปีข้างหน้าจะภาคภูมิใจในฉันในตอนนี้ และจะถ่อมตนเพราะเข้าใจว่าเขาไม่ได้อยู่ในจุดนั้นได้โดยลำพัง
เขาอยู่ในจุดนั้นได้เพราะฉันในตอนนี้จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อให้เขาได้ยืนอยู่ในจุดที่เขาเป็นที่ไกลกว่าฉันในตอนนี้
เขาอยู่ในจุดนั้นได้เพราะฉันใน10ปีที่แล้วไม่ยอมแพ้ที่จะพัฒนาตัวตนของตัวเอง
ฉันอายุ 43 ปีแล้ว และฉันยังต้องเดินทางอีกไกล แต่ฉันยินดีนะที่จะเดินต่อ
